Alors on danse!

"De ontroering, de intensiteit, de hechte band met je collega’s, samen te streven naar een uitzonderlijk doel."

Marijke Bastiaen

Doen we mee?

Tijdens de donkere maanden van vorig jaar kwam de vraag: zou Volvo willen meewerken aan een nieuw programma? Wat het was, wou men nog niet vertellen, alleen dat twee teams een uitdaging zouden aangaan, en dat ze in een competitie zouden uitmaken wie de beste was.

Tja, wat zeg je dan? Is er een risico dat de deelnemers, of het bedrijf, zich belachelijk zouden maken? Nee, dat zeker niet. We maakten wat bezwaar tegen de pitch – het productiehuis wou per sé een wedstrijd tussen arbeiders en bedienden. Nee maar, zo zit Volvo niet in elkaar.
We wisten wel dat er een wekenlange en zware voorbereiding nodig zou zijn.

OK? Laten we het dan maar een kans geven! In december werd een oproep gelanceerd. Het enthousiasme was groot, er waren een honderdtal kandidaten, waaruit Sputnik (de producent) dan, na persoonlijke en groepsgesprekken twee teams selecteerde. Het was een beetje jammer dat er geen productieteam gekozen werd, want wij vonden dat er daar ook zeer gedreven kandidaten tussen zaten, maar we hielden ons aan de afspraak: Sputnik selecteert. En uiteindelijk kwamen er twee teams uit de bus, die he-le-maal opgingen in hun opdracht.

Het eerste team bestond uit Pieterjan Landuyt, Erik Uyttendaele, Kimberly De Buck, Marijke Bastiaen, Hans Puype en Hilde Derave, allemaal collega’s uit de logistieke hoek.

Het tweede team waren de leerbegeleiders, de ‘mannen’ van de Volvo Car Academy, want dit was een team zonder vrouwen: Gunther Baeyens, Gaëtan Cocquyt, Steven Van Poucke, John Waerniers en Pascal De Cooman.

Dance battle

Dat het een ‘dance battle’ ging worden, dat hing al in de lucht. De presentator en mental coach Ish Ait Hamou had al wat verklapt tijdens een talk show op VRT: twee uiteenlopende teams in eenzelfde bedrijf zouden de strijd met elkaar aangaan in een hartverwarmende danswedstrijd. Toen hij officieel kwam aankondigen dat het 'iets met dansen' was, was dat dan ook geen echte verrassing meer, maar de eerste oefensessie was wél behoorlijk confronterend: ‘Laat maar eens zien wat je kunt’.
Met de collega’s erbij, en mét camera’s!“Ja,” herinnert Marijke zich, “dat was even schrikken. Je moet jezelf bloot geven.”
Het was een teken van wat er ging komen: gedurende een viertal intense weken werd er precies op dat geoefend: loslaten, jezelf laten gaan, vertrouwen op wat je waard bent, op je bek durven gaan, en vertrouwen op je collega’s.

Beide teams oefenden intensief van eind januari tot eind februari vier tot vijf dagen per week gedurende een drietal uur. Wat erg zwaar doorwoog was de powertraining, en na een tijdje, de algemene vermoeidheid, want er werd geoefend buiten de werkuren. Presentator Ish verwoordde het als volgt: "Je lichaam wil stoppen, maar je geest vecht tegen. Het is een mentale strijd." Hij vond het zeer mooi dat beide teams, ondanks hun fysiek afzien, elkaar nog aanmoedigden.

Nagenieten

De deelnemers genieten nu nog altijd na. Het slotstuk - een optreden voor een live publiek - was iets wat de deelnemers aanvankelijk angst inboezemde, maar het bleek uiteindelijk een ontlading. Gunther was opgelucht: "Dit was mijn beste uitvoering, puur op adrenaline. Het is formidabel met zulk een publiek." Een ontdane Erik Uyttendaele stamelde: "Kippenvel, kippenvel... en kicken. Psshhhh [doet het geluid na van een vuurpijl]... Ik sta nog te trillen op mijn benen."
Al deze emoties, dat is ook wat Marijke onthoudt: "De ontroering, de intensiteit, de hechte band met je collega’s, samen te streven naar een uitzonderlijk doel." 
Alors on danse was ook een sterk staaltje teamwerk, mét betrokkenheid, en met een gemeenschappelijk doel. Als deelnemer schitter je alleen maar als het hele team schittert. De groepsgeest was groot, zoals we zagen toen Pascal zijn collega hielp die het moeilijk had om zijn pasjes te onthouden: Pascal tekende met wat krijt de nummers van elke pas op de vloer. Enkele dagen later werd Pascal door zijn teamgenoten overeind geholpen na een zware oefening. Of Hilde Derave die Hans een helpende hand reikte toen hij, uitgeput van de powertraining, niet meer recht raakte. En iedereen die iedereen steeds weer aanmoedigde.

Wie won?

Is het belangrijk wie er uiteindelijk won? Ja en nee. Het team van de Volvo Car Academy had volgens de jury het beste dansje, en werd dus de winnaar. Maar wie van winnaars spreekt, spreekt ook van verliezers, en dat was hier niet het geval. Hier waren er alleen winnaars. En dat geldt ook voor Volvo. De twee dansteams hebben aangetoond dat Volvo een bedrijf is met een ziel. En met héél veel swing!

(Tekst: Mark De Mey, foto's Eric Demurie)

20160224-mg6070.jpg
Naar boven